Rozdział 1

     Budzik zadzwonił o 4 rano. Zbyt wcześnie, a zarazem zbyt późno. Miałam godzinę na wyjście do pracy. Niestety cały czas rozpraszał mnie cudowny sen. Jego wspomnienie było mgliste, ale i tak lepsze to od conocnych koszmarów.
     Od dwunastu lat, czyli od zakończenia bitwy o Hogwart, miewałam różne koszmary związane z wojną. Ten dzisiejszy sen był na tyle przyjemny, że wypoczęłam jak nigdy. Wiedziałam jedno, ten dzień musi być inny, lepszy.
     Nie chcąc już dłużej o tym rozmyślać, wstałam i skierowałam się po cichu do łazienki. Wiedziałam, że mój narzeczony, Ron, nie lubi, gdy rano hałasuję. Pozwoliłam sobie na chwilę relaksu pod prysznicem i wyszłam owinięta ręcznikiem. Tego dnia postanowiłam się ubrać w kolorze morskim. Żakiet, buty, torebka i pasek, a do tego biała bluzka, granatowe dżinsy i nowy zegarek.

Cieszyłam się, że od pewnego czasu zamiast szopy mam względnie okiełznane włosy. Zostawiłam je rozpuszczone, chociaż wiedziałam, że w pracy je zwiążę. Nim zrobiłam makijaż, umyłam zęby i twarz. Chłodna woda podziałała orzeźwiająco. Dopiero wtedy spostrzegłam, że jest za dziesięć piąta. Wybiegając z sypialni, pocałowałam Rona w policzek. Musiał być zmęczony po nocnej zmianie, skoro nawet nie zareagował, więc nie chciałam go budzić. Wpadłam do kuchni, chwyciłam jabłko, które od razu wylądowało w torbie i teleportowałam się do Świętego Munga.
     Pracowałam na oddziale Urazów Pozaklęciowych jako jedna z najlepszych uzdrowicieli w szpitalu. Lepszy był tylko mój ordynator z którym walczyłam o stołek niecałe pół roku temu. Mimo porażki utrzymywałam z nim pozytywne, wręcz przyjazne stosunki. Zawsze myślałam, że to dupek, ale zmienił się. O tak... Po wojnie każdy z nas się zmienił i żałował wcześniejszych wyborów.
- Cześć, Blaise - przywitałam się wesoło z mijanym, ciemnoskórym przełożonym. Zatrzymał się.
- Proszę, proszę, Granger. Wiesz, że jest pięć po piątej? Spóźniłaś się - zrobił poważna minę.
- Serio? - Przestraszyłam się konsekwencji. Pierwszy raz coś takiego się wydarzyło.
- Luz, Granger. Nie wywalę cię za coś takiego. W końcu jesteśmy przyjaciółmi. No i zszargałbym tym opinię szpitala - mrugnął porozumiewawczo. Uśmiechnęłam się szeroko. - Idź się przebrać. Kwadrans temu przyjąłem aurora, który mocno oberwał jakąś klątwą. Obejrzyj go, bo ja nie mam czasu.
     Skinęłam głową i wykonałam polecenie. Włożyłam biały fartuch, spięłam włosy, a następnie odnalazłam kartę i salę nowego pacjenta. Był to młody szatyn, ale konkursu piękności by nie wygrał. Mężczyzna leżał sztywno , oddech miał płytki, a wzrok utkwiony w suficie. Można by go uznać za martwego, gdyby nie reakcja na moją osobę.
- Nie! nie! Nie podchodź! Nie dotykaj mnie! - Z nieruchomej postaci zmienił się w nieokiełznanego szaleńca. Zaczął się rzucać na łóżku i machać rękami. Uderzenie było nieuniknione. Dostałam w policzek z taką siłą, że odskoczyłam do tyłu. Nie chciałam używać zaklęć uspokajających, ale nie zostawił mi wyboru. Wyjęłam różdżkę zza fartucha, jednak nie byłam zmuszona użyć zaklęcia, bo do sali wpadł wysoki, dość przystojny chłopak o złocistych włosach. Przytrzymał pacjenta podczas, gdy ja otrząsałam się z szoku.
- Cholera, Granger, rusz się po jakieś eliksiry - warknął ledwo dając radę wzburzonemu pacjentowi. Jego mięśnie wyraźnie się zarysowały pod szarym T-shirtem, a ton głosu wydawał się być dziwnie znajomy.
     Wybiegłam do magazynu i chwyciłam eliksiry na uśpienie. Po powrocie wlałam je do ust mężczyźnie. Od razu zasnął. Milczałam, patrząc na wybawcę.
- Tak, Granger. Nie ma za co. Nie dziękuj - zakpił.
- I nie zamierzam, Malfoy.

***

- Ale ja nadal nie rozumiem, co tu robi ta tleniona fretka.

- Wypraszam sobie - zawołał blondyn. - Moje włosy to naturalny blond. Tylko ostatnio troszkę ściemniały.

- Może się przyznasz, u jakiego fryzjera byłeś? - Odgryzłam się.

- Dobrego. Nie stać cię.

- Skończcie! - Zawył Zabini. - Hermiono, Draco będzie u ciebie na stażu. Masz mu pomóc się odnaleźć w szpitalu.

     Blaise powtarzał to już trzeci raz, a ja i tak nie przyjmowałam tego do wiadomości.

- Zabini, jeśli myślisz, że pomogę temu arystokratycznemu idiocie to się srogo mylisz - zwróciłam się do szatyna.

- To nie jest przyjacielska prośba, Hermiono. To polecenia służbowe - oznajmił z dziką satysfakcją.

     Popatrzyłam na nich ze złością i wstałam. Przy drzwiach rzuciłam tylko:

- Rusz się, Malfoy. Chcę widzieć, jak masz dość tej roboty.

- Twoje niedoczekanie, Granger - rzucił zagadkowo blondyn.

***

W moim opowiadaniu Hermiona wygląda tak:

A Draco tak: